Schrijfwedstrijd

Deze zomer organiseerde Marceline de Waard een schrijfwedstrijd met als thema: Het gebeurde op een zondag.
Mijn verhaal “de Kaasstolp” viel onder de dertien winnaars en werd op haar website, https://www.marcelinedewaard.nl/ gepubliceerd.

Het verhaal “de Kaasstolp” schetst een toekomst waar niemand blij van wordt. Gelukkig is het maar fictie. Of toch niet?

Marceline schrijft al drie jaar lang elke zondag een verhaal. Ze heeft daarmee inmiddels een behoorlijk lezerspubliek aangetrokken, en gaf haar collega’s daarmee een kans om in de publiciteit te komen. Een heel leuk initiatief van haar.

Begin dit jaar debuteerde zij met haar boek; Thuisreis. Lees mijn recensie op https://www.hebban.nl over dit prachtige boek.

Iedereen zal het met mij eens zijn dat het jaar 2020 wel met een nare bijsmaak de geschiedenisboeken in zal gaan. Het prikkelde mijn schrijversbrein. Is dit het begin van een “dystopisch” tijdperk? Bevinden we ons ineens in de toekomst? Of halen we volgend jaar opgelucht adem en gaan we door met ons “gewone” leven. Gaan we nog gekker doen, omdat alles weer mag, en was afgelopen jaar een nare droom. Een nachtmerrie, voor sommigen.

De Kaasstolp.

Het gebeurde op een zondag, de stroom viel uit, en de stilte die het met zich meebracht voelde in eerste instantie als een verademing. Ze bleef op de bank zitten, keek naar het zwarte scherm, nog half in de film. Na een uur sloeg de sereniteit om in rusteloosheid. Haar gedachten gingen naar de vriezer, haar voorraad. Sinds het vroege voorjaar had dit een volledig andere betekenis gekregen. Ze probeerde haar dochter te bellen en kreeg alleen een bezettoon. Bij haar vriendin hetzelfde. Even bij elkaar langsgaan, ook al is het maar een paar straten verderop, is onmogelijk geworden.
Deze gedachten buitelen door haar hoofd, als Mirre vroeg in de ochtend, met een gevoerd vest aan en een fleecedeken om haar schouders, na de zoveelste slapeloze nacht naar het verlaten park aan de overkant van de straat staart. Het gras is bedolven onder verdorde bladeren en afgebroken takken van de laatste storm. In de sloot drijven allerlei soorten plastic. Geen vogels meer die fluiten. Met bosjes vielen ze dood uit de lucht. Geen kwetterde eenden. Geen hondenuitlaat meer. Iedereen moest zijn huisdier laten inslapen, uit vrees voor besmetting.
De tranen springen in haar ogen wanneer ze aan Tommy, haar kater denkt. Hij wist het, toen hij de spuit kreeg. Zijn vragende blik zal ze nooit vergeten. Sindsdien is er iets in haar veranderd; het doet er allemaal niet meer zo toe. Tommy hield haar op de been, nadat haar man Simon aan de vreselijke ziekte overleed. Na een relatief korte adempauze deze zomer, werd alle hoop de bodem ingeslagen en sloeg het virus genadeloos toe. Veel erger dan in het begin. Iedereen moet nu binnenblijven. Via een speciale site kun je boodschappen bestellen. Eens per week worden die bij de voordeur neergezet, door drones, en de tas bespoten met een desinfecteermiddel. Na vijftien minuten mag je, een mondkapje voor en speciale handschoenen aan, de spullen binnenhalen. Met een beetje geluk krijg je wat je besteld hebt.
Haar maag knort. Als brave burgers hadden Simon en zij vorig jaar het gasstel vervangen. Geërgerd kijkt ze naar de inductieplaat. Het glimmende donkere oppervlak is net zo kil als de rest van de woning. Ze snakt naar een kop koffie. Uit de koelkast pakt ze margarine en kaas, een muffe geur slaat haar tegemoet. Uit de diepvries haalt ze de laatste ontdooide boterhammen. Het vlees en de rest van de inhoud heeft ze inmiddels weggegooid. Wat een verspilling.
Aan tafel eet Mirre haar ontbijt, en spoelt het weg met appelsap. Haar mobieltje is leeg. De laptop ook. Als Emma, haar dochter, het maar niet in haar hoofd haalt om toch te komen. De boetes zijn vervangen door gevangenisstraffen.
Uit de douche stroomt koud water. Bibberend droogt ze zich af. Met haar handen rommelt ze door haar natte haren. De uitgroei is tot halverwege, de rest hangt er in onverzorgde pieken bij. Het is te kort voor een staartje.
Een miezerige regen uit een vreemde laaghangende bewolking maakt het donker in de woonkamer. Het benadrukt haar eigen sombere gedachten. Wat is er in vredesnaam aan de hand? Weken voor de stroomuitval gonsde het van de geruchten. Alle sociale media werden uit de lucht gehaald. Ze weet niet eens hoe het met de buren gaat.
De tv springt aan. Ze schrikt zich een hoedje.
Het gezicht van de minister-president verschijnt. ‘Goedemorgen, het zal niemand ontgaan zijn dat Nederland al ruim anderhalve week zonder stroom zit.’ Levenloos staart hij in de camera. ‘Als u naar buiten kijkt, schrik dan niet. Ze zijn hier om ons te helpen.’
Uit de bewolking maken zich vreemde objecten los. Wat Mirre net voor motregen aanzag, blijkt uit donut-achtig voorwerpen te komen, die rondjes draaien.
‘Voordat u de woning mag verlaten, wordt alles ontsmet …’, klinkt de monotone stem. ‘Iedereen krijgt een vloeistof in de mond gespoten. Dit gebeurt via een verstuiver.’
Diep vanbinnen voelt Mirre een resonantie. Zonder dat ze het wil loopt ze naar de voordeur, en opent haar mond. Een nauwelijks zichtbaar wezen sproeit iets in haar gezicht.
De wereld wordt zwart.

‘Mam, word wakker.’ Haar dochter staat over haar heengebogen.
‘Emma?’ Een vage chemische citroensmaak kleeft in haar mond.
‘Godzijdank, eindelijk. Ik dacht dat je het niet zou halen.’
De ruimte baadt in een fel licht. ‘Waar zijn we?’
‘We bevinden ons op plateau, M 1400.’
‘Wat?’
‘Hier is het veilig.’
‘Em, waar is hier?’
‘Kom mee naar het raam.’
Emma ondersteunt haar. De blauwe planeet in de verte oogt kwetsbaar in het zwarte niets. Het duizelt haar.
‘M, is de afkorting voor maan.’
‘En wat bedoelen ze precies met, plateau?’, fluistert Mirre.
‘Een woongemeenschap op een schijf. Het ziet eruit als een reusachtige kaasstolp.’
‘Dat meen je niet.’ Zit ze in een nachtmerrie gevangen?
‘Ze hebben onze aarde ingepikt, mam.’

Een Wereld Van Verschil. Hoofdstuk 17

‘Ik wist niet dat er zoveel van deze steden waren. Over alles werden we in het ongewisse gehouden,’ zegt Skye. Veel wolkenkrabbers liggen erbij als afgebroken luciferhoutjes. Het onheilspellende geknars van het kruipende ijs dringt zelfs door tot in de cabine.
‘De nederzettingen werden grotendeels op dezelfde manier gebouwd. In een grote cirkel eromheen stonden ronde torenflats, met betrekkelijk kleine ramen, zoals die van jullie. In het midden bevonden zich de meer kwetsbare gebouwen van glas,’ legt Jaxx uit. ‘Zover wij konden achterhalen woonden in deze veilige zone “de elite”, van daaruit stuurden ze hun steden aan.’ Om verder te lezen klik HIER

Een Wereld Van Verschil. Hoofdstuk 16

Roerloos blijven ze hangen.
Skye buigt voorover. ‘Is … of beter gezegd, was dat onze stad?’
‘Ja.’
Van alle wolkenkrabbers zijn er vijf over, waarvan twee als stompjes boven een berg ijsschotsen uitsteken. Bij een puilt sneeuw uit gaten waar ramen horen te zitten. De resterende torens lijken in redelijk staat te verkeren, ondank dat het ijs tegen de muren omhoog kruipt. Het natuurgeweld moet enorm geweest zijn. De leiding hield vol dat de gebouwen tegen extreme omstandigheden bestand zouden zijn. Verder lezen? Druk dan HIER

Een Wereld Van Verschil. Hoofdstuk 15

‘Je bent toe aan een volgende stap.’ Jaxx heeft een andere uitstraling. Minder aards, een nauwelijks waarneembaar zilverachtig schijnsel hangt om hem heen. ‘Actie,’ gaat hij verder. ‘Ongebruikelijk voor nieuwelingen. We zijn het er unaniem over eens dat het voor jou nodig is.’
Haar bloed begint te bruisen. Komt het door het idee dat er eindelijk wat gaat gebeuren? Ze slaat haar dekbed weg. Haar lichaam is soepeler. Haar hoofd op een aangename manier leeg, en ze stelt vast dat ze zich voor het eerst nergens zorgen over maakt.
‘Je lacht,’ zegt hij, en trekt haar in zijn armen.
Hij kust haar. Zijn smaak is anders. Zoeter, en op een bepaalde manier fluweelzacht. Of is ze zelf zachter?
‘Kom, Skye, je hebt genoeg geslapen. Kleed je aan.’ Klik HIER om verder te lezen.

Een Wereld Van Verschil. Hoofdstuk 14

‘Skye!’ Jaxx staat over haar heen gebogen, hij schudt haar ruw heen en weer.
‘Wat? Waar ben ik?’ Ze slaat haar armen om haar middel, in de hoop de kilte die in ieder hoekje van haar lichaam zit te verdrijven.
‘Godzijdank.’ Zijn stem is schor. Hij gaat bij haar in bed liggen, drukt haar stijf tegen zich aan. ‘Allemachtig meid, je bent ijskoud.’
‘Torre. Ik … het was zo levensecht …’
‘Ik begrijp het niet. Wat is er gebeurd?’
‘Ik heb hem gewaarschuwd …’
‘Je was bij Torre?’
‘Ja. Alles was bedekt met sneeuw en ijs.’ Ze rilt. De vrieskou lijkt slechts een stap van haar verwijderd. …..om verder te lezen klik HIER!

Een Wereld Van Verschil. Hoofdstuk 13

‘Drie maanden,’ zegt Jaxx, alsof hij haar gedachten raadt. Hij zit naast haar bed.
‘Het voelt als een dutje.’
‘Hier bestaat tijd niet echt. Jouw denken is aards, daar reageert je lichaam op.’
‘Maar, jij bent wel ouder geworden, Jaxx. De rimpels bij je ogen en mond zijn dieper.’ Om verder te lezen klik HIER

Een Wereld Van Verschil. Hoofdstuk 11

‘Hoe lang heb ik geslapen, Jaxx?’ De vermoeidheid trekt aan haar. Het liefst zou ze haar ogen meteen opnieuw sluiten.
‘Schrik niet. Alles bij elkaar, ben je nu ruim tien maanden hier. In jouw geval rekenen we wel in aardse maanden.’
‘Wát?’ Sloom hijst ze zich overeind. Klik HIER om verder te lezen.

Een Wereld Van Verschil. Hoofdstuk 10

Skye gooit de lakens van zich af en wil opstaan. Ze spartelt als een vis op het droge.
‘Laat me je helpen. Het bewegen gaat hier gedeeltelijk met gedachtekracht,’ zegt Jaxx glimlachend.
Het duizelt haar wanneer ze naast hem staat en voelt zich net een kleuter die haar eerste stapjes zet. Om verder te lezen klik HIER!

Een Wereld Van Verschil. Hoofdstuk 9

Skye komt een beetje overeind, ze leunt op haar ellebogen. Het bed heeft een meegevend matras. Niet een harde leren bank met een rolletje onder haar hoofd. Satijnen lakens omhullen haar tengere figuur. De kamer bestaat uit ruwe houten balken, een houten vloer met kleden en de wanden aan weerszijden zijn bol, het geheel doet haar aan een wijnvat denken. De voorkant is rond en volledig van glas. Door een aangenaam briesje bollen de doorzichtige gordijnen voor de geopende pui op. Om verder te lezen: klik HIER!