Een Wereld Van Verschil. Hoofdstuk 17

‘Ik wist niet dat er zoveel van deze steden waren. Over alles werden we in het ongewisse gehouden,’ zegt Skye. Veel wolkenkrabbers liggen erbij als afgebroken luciferhoutjes. Het onheilspellende geknars van het kruipende ijs dringt zelfs door tot in de cabine.
‘De nederzettingen werden grotendeels op dezelfde manier gebouwd. In een grote cirkel eromheen stonden ronde torenflats, met betrekkelijk kleine ramen, zoals die van jullie. In het midden bevonden zich de meer kwetsbare gebouwen van glas,’ legt Jaxx uit. ‘Zover wij konden achterhalen woonden in deze veilige zone “de elite”, van daaruit stuurden ze hun steden aan.’ Om verder te lezen klik HIER

Een Wereld Van Verschil. Hoofdstuk 16

Roerloos blijven ze hangen.
Skye buigt voorover. ‘Is … of beter gezegd, was dat onze stad?’
‘Ja.’
Van alle wolkenkrabbers zijn er vijf over, waarvan twee als stompjes boven een berg ijsschotsen uitsteken. Bij een puilt sneeuw uit gaten waar ramen horen te zitten. De resterende torens lijken in redelijk staat te verkeren, ondank dat het ijs tegen de muren omhoog kruipt. Het natuurgeweld moet enorm geweest zijn. De leiding hield vol dat de gebouwen tegen extreme omstandigheden bestand zouden zijn. Verder lezen? Druk dan HIER

Een Wereld Van Verschil. Hoofdstuk 15

‘Je bent toe aan een volgende stap.’ Jaxx heeft een andere uitstraling. Minder aards, een nauwelijks waarneembaar zilverachtig schijnsel hangt om hem heen. ‘Actie,’ gaat hij verder. ‘Ongebruikelijk voor nieuwelingen. We zijn het er unaniem over eens dat het voor jou nodig is.’
Haar bloed begint te bruisen. Komt het door het idee dat er eindelijk wat gaat gebeuren? Ze slaat haar dekbed weg. Haar lichaam is soepeler. Haar hoofd op een aangename manier leeg, en ze stelt vast dat ze zich voor het eerst nergens zorgen over maakt.
‘Je lacht,’ zegt hij, en trekt haar in zijn armen.
Hij kust haar. Zijn smaak is anders. Zoeter, en op een bepaalde manier fluweelzacht. Of is ze zelf zachter?
‘Kom, Skye, je hebt genoeg geslapen. Kleed je aan.’ Klik HIER om verder te lezen.

Een Wereld Van Verschil. Hoofdstuk 14

‘Skye!’ Jaxx staat over haar heen gebogen, hij schudt haar ruw heen en weer.
‘Wat? Waar ben ik?’ Ze slaat haar armen om haar middel, in de hoop de kilte die in ieder hoekje van haar lichaam zit te verdrijven.
‘Godzijdank.’ Zijn stem is schor. Hij gaat bij haar in bed liggen, drukt haar stijf tegen zich aan. ‘Allemachtig meid, je bent ijskoud.’
‘Torre. Ik … het was zo levensecht …’
‘Ik begrijp het niet. Wat is er gebeurd?’
‘Ik heb hem gewaarschuwd …’
‘Je was bij Torre?’
‘Ja. Alles was bedekt met sneeuw en ijs.’ Ze rilt. De vrieskou lijkt slechts een stap van haar verwijderd. …..om verder te lezen klik HIER!

Een Wereld Van Verschil. Hoofdstuk 13

‘Drie maanden,’ zegt Jaxx, alsof hij haar gedachten raadt. Hij zit naast haar bed.
‘Het voelt als een dutje.’
‘Hier bestaat tijd niet echt. Jouw denken is aards, daar reageert je lichaam op.’
‘Maar, jij bent wel ouder geworden, Jaxx. De rimpels bij je ogen en mond zijn dieper.’ Om verder te lezen klik HIER

Een Wereld Van Verschil. Hoofdstuk 11

‘Hoe lang heb ik geslapen, Jaxx?’ De vermoeidheid trekt aan haar. Het liefst zou ze haar ogen meteen opnieuw sluiten.
‘Schrik niet. Alles bij elkaar, ben je nu ruim tien maanden hier. In jouw geval rekenen we wel in aardse maanden.’
‘Wát?’ Sloom hijst ze zich overeind. Klik HIER om verder te lezen.

Een Wereld Van Verschil. Hoofdstuk 10

Skye gooit de lakens van zich af en wil opstaan. Ze spartelt als een vis op het droge.
‘Laat me je helpen. Het bewegen gaat hier gedeeltelijk met gedachtekracht,’ zegt Jaxx glimlachend.
Het duizelt haar wanneer ze naast hem staat en voelt zich net een kleuter die haar eerste stapjes zet. Om verder te lezen klik HIER!

Een Wereld Van Verschil. Hoofdstuk 9

Skye komt een beetje overeind, ze leunt op haar ellebogen. Het bed heeft een meegevend matras. Niet een harde leren bank met een rolletje onder haar hoofd. Satijnen lakens omhullen haar tengere figuur. De kamer bestaat uit ruwe houten balken, een houten vloer met kleden en de wanden aan weerszijden zijn bol, het geheel doet haar aan een wijnvat denken. De voorkant is rond en volledig van glas. Door een aangenaam briesje bollen de doorzichtige gordijnen voor de geopende pui op. Om verder te lezen: klik HIER!

Een Wereld Van Verschil. Hoofdstuk 8

‘Dus jullie wilden zonder mij vertrekken?’ Zijn stem, net zo donker als de rest van hem, dreunt door de ruimte. Spanning knettert bijna hoorbaar door de groep. Niemand verroert zich. De vrouwen staan verstart in de deuropening, de ruimte erachter lijkt op een soort machinekamer.

Torre is de eerste die zijn stem terugkrijgt.

Om verder te lezen klik HIER.