Een Moment In De Tijd

Een roestig schip met een verzameling bonte containers wordt door twee sleepboten richting zee getrokken. Het doffe dreunen van de scheepsmotoren vibreert in haar lichaam.

Lotte draait het puntje van haar vlecht strak om haar wijsvinger. Iedere cel in haar lichaam wil weg. Wanneer ze reist, lééft ze. Nu verloopt alles stroef en lijkt haar leven op dikke stroop. Met een zucht staart ze het schip na. Voor haar gevoel vaart het de vrijheid tegemoet.

De zon verschuilt zich achter dikke wolken en de temperatuur daalt. Meteen is de wind een stuk frisser. Lotte ritst haar jas tot bovenaan dicht en trekt de capuchon omhoog. Met flinke stappen loopt ze verder. Ze passeert het hek naar de pier. Het gekrijs van de meeuwen die boven haar cirkelen maakt haar hoofd leeg. Diep snuift ze de geur van zeewier en zoutwater in.

Het geluid van een zware scheepstoeter laat haar opkijken. Een enorme veerboot vaart de Nieuwe Waterweg op. Staat de kapitein in de stuurhut werkelijk naar haar te zwaaien? Een warme gloed trekt door haar heen. Nu pas ontdekt ze hoe eenzaam ze zich de laatste tijd voelt. Lotte zwaait haar arm bijna uit de kom, en weet, dit is het begin van een nieuw avontuur. Morgen neemt ze ontslag.

De wind trekt aan. Witte schuimkoppen slaan over de rotsblokken, en de koude druppels ervan spetteren in haar gezicht. De zon heeft het opgegeven. De lucht is inmiddels net zo grijs als de golven. In volle hevigheid barst de bui even later los.

Met een glimlach en met haar handen diep in haar zakken wandelt Lotte terug.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s