Een adempauze

‘Een Moment In Tijd’, ligt bij de drukkerij. Nu even bijkomen van alle hectiek de afgelopen weken. De digitale pagina’s vliegen niet meer heen en weer. Alle puntjes staan op de i. Ik vroeg me regelmatig af hoe ze het ‘vroeger’ in vredesnaam deden, voor het computertijdperk.

Stilte. Mijn bloeddruk daalt weer, mijn hartslag ook, ik kan zowaar vijf minuten aan iets anders denken dan aan mijn boek. Mijn hersenen draaiden cirkeltjes. Check, check, check.

In de laatste fase van de opmaak, bedacht ik, dat ik een andere proloog wilde. De oorspronkelijke leek me ineens saai, nietszeggend zelfs. Het paste voor mijn gevoel niet in de sfeer van het boek wat ik wil overbrengen. Gelukkig is Inanna niet voor één gat te vangen. Dus dat kon er ook nog wel bij.

De volgende stap is de online boekpresentatie. Een nieuwe uitdaging.

Wat ik zo ontzettend leuk vind van Ambi, is dat je overal bij betrokken wordt, bij elke stap mee mag denken. Bedankt, Inanna en Peter.

Op 12 december om 20:00 uur; een moment in tijd.
Een belangrijk moment voor mij; de lancering.
Een vacuüm. Een geboorte.
Dan raast het leven weer verder, laat ik boek het los en mag het zijn eigen weg gaan volgen. Het is aan de personages om de harten van de lezers te veroveren.

De Sint en Piet

De Sint, beneden op zijn paard,
het mondkapje hangt halverwege zijn baard,
gebaart dat hij op moet schieten,
ze hebben te weinig Pieten.

Een zwart masker op zijn blanke snoet,
gecamoufleerd met hier en daar een veeg roet,
balanceert Piet over de daken,
hij voelt de dakpannen onder zijn gewicht kraken.

Op deze functie heeft hij niet gesolliciteerd,
hij had voor wegwijs Piet geleerd,
hoogtevrees doet hem de das om,
Google Maps zegt steeds; keer om, keer om.

Hierboven staat hij flink te kijk,
wat moet hij doen, wat een gezeik,
en nu schijnt ook nog de maan op zijn witte huid,
in de verte hoort hij een bekend geluid.

Sirenes komen met veel kabaal in de straat,
twee agenten springen eruit en staan paraat,
‘Kom van dat dak af, malloot,
je klimt nu naar beneden, langs de dakgoot.’

‘Laat mijn Piet met rust,’ bemoeit Sinterklaas zich ermee.
‘Jij beste man, gaat ook met ons mee.’
‘U toont geen respect, weet U wel wie ik ben?’
‘Een verklede man,’ zegt de agent met klem.

De Sint valt van zijn paard van schrik,
hij stamelt: ‘eerst de Pieten en nu ook ik.’
‘Houdt u wel afstand, beste man,
anderhalve meter, als het even kan.’

Het paard wordt onrustig en danst op zijn hoeven.
‘Verderop in de straat stonden nog vijf boeven,
op samenscholing staat een fikse boete.’
‘Maar, agent, hier wonen veel kinderen, op deze route.’

‘Ben je zo’n viezerik, vermomd als Sint?
Loer je soms naar ieder kind?’
Met een plof landt Piet op zijn kont,
hij zwaait wild met zijn zak in het rond.

‘En nu is het genoeg,’ buldert Piet boos,
de zak verandert in een grote windhoos.
‘Jullie hebben de Goedheiligman besmeurd,
nu is het met jullie gebeurd.’

Eén voor één verdwijnen ze in het gat.
Piet mept met zijn roe. ‘Zie zo, dat is dat.’
‘Goed gedaan, Piet. Vanaf nu word je mijn beschermheer,
eerlijk gezegd, vind ik het absoluut niet leuk meer.’

De Sint slaat zijn armen om de hals van zijn paard,
en snikt: ‘het wordt te gevaarlijk, ik ben hoogbejaard,
vanaf nu brengen we de cadeautjes met een drone
en wij blijven thuis: home sweet home.’

Lancering van “Een moment in tijd”

Lieve mensen, bijna is het zover. Ineens gaat het dan toch heel snel.

Op 12-12-2020 is de onlineboekpresentatie van: ‘Een moment in tijd’. Een speciale datum voor een speciaal boek. Naast avontuur, spanning en gevaar heeft het ook diepgang. Het verhaal neemt je mee op een reis vol onverwachte en aangrijpende gebeurtenissen.

Schelle stemmen buiten de truck schreeuwen naar elkaar. Deuren slaan dicht. De achterklep gaat omhoog, de dieselmotor start met veel geronk en de legertruck komt in beweging. Als laatste springt een geüniformeerde man met een machinegeweer over de achterklep naar binnen. Zijn doordringende blik blijft een paar lange tellen bij haar hangen. Haar hart klopt als een bezetene. Hoe is ze in vredesnaam in deze nachtmerrie beland?

Rillingen trekken schokkerig door haar lichaam. Ze wordt gek. Met halfopen mond ademt ze de dikke lucht in. Ze probeert de indringende stank van urine en andere menselijke uitwerpselen te negeren. Beelden flitsen onafgebroken door haar hoofd. Dit overtreft werkelijk alles. Is ze nog wel Lotte?

Nieuwsgierig naar meer? De voorverkoop is al gestart.

Mijn boek is verkrijgbaar bij Ambilicious!

Als u een gesigneerd exemplaar wilt, dan graag even doorgeven.

Lancering van de cover

Na een langdurig schrijfproces is het dan eindelijk zover. Vanavond, vrijdag 6 november 2020, om 20:00 uur, wordt de cover van mijn boek “Een Moment In Tijd” gepresenteerd. Het was even zoeken naar de juiste ‘omslag’ om de inhoud van dit veelomvattende boek weer te geven. Maar ook hierbij laat Ambilicious zijn veelzijdigheid weer eens zien. Persoonlijk ben ik zeer tevreden.

Inmiddels noem ik mijn boek liefkozend; ‘Dikkertje’. (Inanna begon ermee 😊) Net als mijn personages is het behoorlijk eigenwijs en past niet door de brievenbus. Dikkertje wenst persoonlijk door de pakketbezorger afgeleverd te worden. Het boek zal dan ook niet misstaan onder de kerstboom. Misschien kan het nog op het nippertje mee met de pakjesboot van Sinterklaas.

Zodra ik de exacte datum van de lancering van het boek heb, horen jullie meer van mij. In verband met deze bijzondere tijd waarin wij nu leven, zal dat hoogstwaarschijnlijk online gaan plaatsvinden en niet in ‘mijn’ bibliotheek, zoals ik al die tijd voor ogen had.

De personages zal het een zorg zijn. Ze willen zo graag gelezen worden dat Dikkertje bijna uit zijn bladzijden klapt.

Schrijfwedstrijd

Deze zomer organiseerde Marceline de Waard een schrijfwedstrijd met als thema: Het gebeurde op een zondag.
Mijn verhaal “de Kaasstolp” viel onder de dertien winnaars en werd op haar website, https://www.marcelinedewaard.nl/ gepubliceerd.

Het verhaal “de Kaasstolp” schetst een toekomst waar niemand blij van wordt. Gelukkig is het maar fictie. Of toch niet?

Marceline schrijft al drie jaar lang elke zondag een verhaal. Ze heeft daarmee inmiddels een behoorlijk lezerspubliek aangetrokken, en gaf haar collega’s daarmee een kans om in de publiciteit te komen. Een heel leuk initiatief van haar.

Begin dit jaar debuteerde zij met haar boek; Thuisreis. Lees mijn recensie op https://www.hebban.nl over dit prachtige boek.

Iedereen zal het met mij eens zijn dat het jaar 2020 wel met een nare bijsmaak de geschiedenisboeken in zal gaan. Het prikkelde mijn schrijversbrein. Is dit het begin van een “dystopisch” tijdperk? Bevinden we ons ineens in de toekomst? Of halen we volgend jaar opgelucht adem en gaan we door met ons “gewone” leven. Gaan we nog gekker doen, omdat alles weer mag, en was afgelopen jaar een nare droom. Een nachtmerrie, voor sommigen.

De Kaasstolp.

Het gebeurde op een zondag, de stroom viel uit, en de stilte die het met zich meebracht voelde in eerste instantie als een verademing. Ze bleef op de bank zitten, keek naar het zwarte scherm, nog half in de film. Na een uur sloeg de sereniteit om in rusteloosheid. Haar gedachten gingen naar de vriezer, haar voorraad. Sinds het vroege voorjaar had dit een volledig andere betekenis gekregen. Ze probeerde haar dochter te bellen en kreeg alleen een bezettoon. Bij haar vriendin hetzelfde. Even bij elkaar langsgaan, ook al is het maar een paar straten verderop, is onmogelijk geworden.
Deze gedachten buitelen door haar hoofd, als Mirre vroeg in de ochtend, met een gevoerd vest aan en een fleecedeken om haar schouders, na de zoveelste slapeloze nacht naar het verlaten park aan de overkant van de straat staart. Het gras is bedolven onder verdorde bladeren en afgebroken takken van de laatste storm. In de sloot drijven allerlei soorten plastic. Geen vogels meer die fluiten. Met bosjes vielen ze dood uit de lucht. Geen kwetterde eenden. Geen hondenuitlaat meer. Iedereen moest zijn huisdier laten inslapen, uit vrees voor besmetting.
De tranen springen in haar ogen wanneer ze aan Tommy, haar kater denkt. Hij wist het, toen hij de spuit kreeg. Zijn vragende blik zal ze nooit vergeten. Sindsdien is er iets in haar veranderd; het doet er allemaal niet meer zo toe. Tommy hield haar op de been, nadat haar man Simon aan de vreselijke ziekte overleed. Na een relatief korte adempauze deze zomer, werd alle hoop de bodem ingeslagen en sloeg het virus genadeloos toe. Veel erger dan in het begin. Iedereen moet nu binnenblijven. Via een speciale site kun je boodschappen bestellen. Eens per week worden die bij de voordeur neergezet, door drones, en de tas bespoten met een desinfecteermiddel. Na vijftien minuten mag je, een mondkapje voor en speciale handschoenen aan, de spullen binnenhalen. Met een beetje geluk krijg je wat je besteld hebt.
Haar maag knort. Als brave burgers hadden Simon en zij vorig jaar het gasstel vervangen. Geërgerd kijkt ze naar de inductieplaat. Het glimmende donkere oppervlak is net zo kil als de rest van de woning. Ze snakt naar een kop koffie. Uit de koelkast pakt ze margarine en kaas, een muffe geur slaat haar tegemoet. Uit de diepvries haalt ze de laatste ontdooide boterhammen. Het vlees en de rest van de inhoud heeft ze inmiddels weggegooid. Wat een verspilling.
Aan tafel eet Mirre haar ontbijt, en spoelt het weg met appelsap. Haar mobieltje is leeg. De laptop ook. Als Emma, haar dochter, het maar niet in haar hoofd haalt om toch te komen. De boetes zijn vervangen door gevangenisstraffen.
Uit de douche stroomt koud water. Bibberend droogt ze zich af. Met haar handen rommelt ze door haar natte haren. De uitgroei is tot halverwege, de rest hangt er in onverzorgde pieken bij. Het is te kort voor een staartje.
Een miezerige regen uit een vreemde laaghangende bewolking maakt het donker in de woonkamer. Het benadrukt haar eigen sombere gedachten. Wat is er in vredesnaam aan de hand? Weken voor de stroomuitval gonsde het van de geruchten. Alle sociale media werden uit de lucht gehaald. Ze weet niet eens hoe het met de buren gaat.
De tv springt aan. Ze schrikt zich een hoedje.
Het gezicht van de minister-president verschijnt. ‘Goedemorgen, het zal niemand ontgaan zijn dat Nederland al ruim anderhalve week zonder stroom zit.’ Levenloos staart hij in de camera. ‘Als u naar buiten kijkt, schrik dan niet. Ze zijn hier om ons te helpen.’
Uit de bewolking maken zich vreemde objecten los. Wat Mirre net voor motregen aanzag, blijkt uit donut-achtig voorwerpen te komen, die rondjes draaien.
‘Voordat u de woning mag verlaten, wordt alles ontsmet …’, klinkt de monotone stem. ‘Iedereen krijgt een vloeistof in de mond gespoten. Dit gebeurt via een verstuiver.’
Diep vanbinnen voelt Mirre een resonantie. Zonder dat ze het wil loopt ze naar de voordeur, en opent haar mond. Een nauwelijks zichtbaar wezen sproeit iets in haar gezicht.
De wereld wordt zwart.

‘Mam, word wakker.’ Haar dochter staat over haar heengebogen.
‘Emma?’ Een vage chemische citroensmaak kleeft in haar mond.
‘Godzijdank, eindelijk. Ik dacht dat je het niet zou halen.’
De ruimte baadt in een fel licht. ‘Waar zijn we?’
‘We bevinden ons op plateau, M 1400.’
‘Wat?’
‘Hier is het veilig.’
‘Em, waar is hier?’
‘Kom mee naar het raam.’
Emma ondersteunt haar. De blauwe planeet in de verte oogt kwetsbaar in het zwarte niets. Het duizelt haar.
‘M, is de afkorting voor maan.’
‘En wat bedoelen ze precies met, plateau?’, fluistert Mirre.
‘Een woongemeenschap op een schijf. Het ziet eruit als een reusachtige kaasstolp.’
‘Dat meen je niet.’ Zit ze in een nachtmerrie gevangen?
‘Ze hebben onze aarde ingepikt, mam.’

Een Wereld Van Verschil. Hoofdstuk 17

‘Ik wist niet dat er zoveel van deze steden waren. Over alles werden we in het ongewisse gehouden,’ zegt Skye. Veel wolkenkrabbers liggen erbij als afgebroken luciferhoutjes. Het onheilspellende geknars van het kruipende ijs dringt zelfs door tot in de cabine.
‘De nederzettingen werden grotendeels op dezelfde manier gebouwd. In een grote cirkel eromheen stonden ronde torenflats, met betrekkelijk kleine ramen, zoals die van jullie. In het midden bevonden zich de meer kwetsbare gebouwen van glas,’ legt Jaxx uit. ‘Zover wij konden achterhalen woonden in deze veilige zone “de elite”, van daaruit stuurden ze hun steden aan.’ Om verder te lezen klik HIER

Een Wereld Van Verschil. Hoofdstuk 16

Roerloos blijven ze hangen.
Skye buigt voorover. ‘Is … of beter gezegd, was dat onze stad?’
‘Ja.’
Van alle wolkenkrabbers zijn er vijf over, waarvan twee als stompjes boven een berg ijsschotsen uitsteken. Bij een puilt sneeuw uit gaten waar ramen horen te zitten. De resterende torens lijken in redelijk staat te verkeren, ondank dat het ijs tegen de muren omhoog kruipt. Het natuurgeweld moet enorm geweest zijn. De leiding hield vol dat de gebouwen tegen extreme omstandigheden bestand zouden zijn. Verder lezen? Druk dan HIER

Een Wereld Van Verschil. Hoofdstuk 15

‘Je bent toe aan een volgende stap.’ Jaxx heeft een andere uitstraling. Minder aards, een nauwelijks waarneembaar zilverachtig schijnsel hangt om hem heen. ‘Actie,’ gaat hij verder. ‘Ongebruikelijk voor nieuwelingen. We zijn het er unaniem over eens dat het voor jou nodig is.’
Haar bloed begint te bruisen. Komt het door het idee dat er eindelijk wat gaat gebeuren? Ze slaat haar dekbed weg. Haar lichaam is soepeler. Haar hoofd op een aangename manier leeg, en ze stelt vast dat ze zich voor het eerst nergens zorgen over maakt.
‘Je lacht,’ zegt hij, en trekt haar in zijn armen.
Hij kust haar. Zijn smaak is anders. Zoeter, en op een bepaalde manier fluweelzacht. Of is ze zelf zachter?
‘Kom, Skye, je hebt genoeg geslapen. Kleed je aan.’ Klik HIER om verder te lezen.