Een Wereld Van Verschil. Hoofdstuk 14

‘Skye!’ Jaxx staat over haar heen gebogen, hij schudt haar ruw heen en weer.
‘Wat? Waar ben ik?’ Ze slaat haar armen om haar middel, in de hoop de kilte die in ieder hoekje van haar lichaam zit te verdrijven.
‘Godzijdank.’ Zijn stem is schor. Hij gaat bij haar in bed liggen, drukt haar stijf tegen zich aan. ‘Allemachtig meid, je bent ijskoud.’
‘Torre. Ik … het was zo levensecht …’
‘Ik begrijp het niet. Wat is er gebeurd?’
‘Ik heb hem gewaarschuwd …’
‘Je was bij Torre?’
‘Ja. Alles was bedekt met sneeuw en ijs.’ Ze rilt. De vrieskou lijkt slechts een stap van haar verwijderd. …..om verder te lezen klik HIER!

Een Wereld Van Verschil. Hoofdstuk 13

‘Drie maanden,’ zegt Jaxx, alsof hij haar gedachten raadt. Hij zit naast haar bed.
‘Het voelt als een dutje.’
‘Hier bestaat tijd niet echt. Jouw denken is aards, daar reageert je lichaam op.’
‘Maar, jij bent wel ouder geworden, Jaxx. De rimpels bij je ogen en mond zijn dieper.’ Om verder te lezen klik HIER

Een Wereld Van Verschil. Hoofdstuk 11

‘Hoe lang heb ik geslapen, Jaxx?’ De vermoeidheid trekt aan haar. Het liefst zou ze haar ogen meteen opnieuw sluiten.
‘Schrik niet. Alles bij elkaar, ben je nu ruim tien maanden hier. In jouw geval rekenen we wel in aardse maanden.’
‘Wát?’ Sloom hijst ze zich overeind. Klik HIER om verder te lezen.

Een Wereld Van Verschil. Hoofdstuk 10

Skye gooit de lakens van zich af en wil opstaan. Ze spartelt als een vis op het droge.
‘Laat me je helpen. Het bewegen gaat hier gedeeltelijk met gedachtekracht,’ zegt Jaxx glimlachend.
Het duizelt haar wanneer ze naast hem staat en voelt zich net een kleuter die haar eerste stapjes zet. Om verder te lezen klik HIER!

Een Wereld Van Verschil. Hoofdstuk 9

Skye komt een beetje overeind, ze leunt op haar ellebogen. Het bed heeft een meegevend matras. Niet een harde leren bank met een rolletje onder haar hoofd. Satijnen lakens omhullen haar tengere figuur. De kamer bestaat uit ruwe houten balken, een houten vloer met kleden en de wanden aan weerszijden zijn bol, het geheel doet haar aan een wijnvat denken. De voorkant is rond en volledig van glas. Door een aangenaam briesje bollen de doorzichtige gordijnen voor de geopende pui op. Om verder te lezen: klik HIER!

Een Wereld Van Verschil. Hoofdstuk 8

‘Dus jullie wilden zonder mij vertrekken?’ Zijn stem, net zo donker als de rest van hem, dreunt door de ruimte. Spanning knettert bijna hoorbaar door de groep. Niemand verroert zich. De vrouwen staan verstart in de deuropening, de ruimte erachter lijkt op een soort machinekamer.

Torre is de eerste die zijn stem terugkrijgt.

Om verder te lezen klik HIER.

Een Wereld Van Verschil. Hoofdstuk 7

Skyes hart bonkt als de laatste minuten wegtikken. Zachte klikken vergezellen de celdeuren bij het openschuiven. Elk klikje dreunt echter uitvergroot door haar lichaam.
Torre staat meteen voor haar. Met zijn hoofd knikt hij naar de camera’s.
Skye schraapt haar keel. ‘Uitgeschakeld.’ Net als de rest komt ze uit haar cel. Om verder te lezen druk HIER.

Sprookje

Er was eens een elfje dat dolgraag mens wilde zijn.
‘Dan moet je drie vragen beantwoorden,’ zei de fee. ‘De antwoorden zul je vergeten zodra je een mens wordt.’
Het elfje knikte.
‘De eerste vraag. Waarom delen we hier alles met elkaar?’
‘Als een ander niets heeft dan ben ik ook niet gelukkig,’ antwoordde het elfje snel.
De fee glimlachte. ‘De tweede vraag. Waarom ben je niet gelukkig wanneer een ander niets heeft?’
‘Als iemand iets tekortkomt dan voelt het alsof het mij overkomt.’
De fee knielde voor haar neer. ‘En wat doe je als iedereen alleen aan zichzelf denkt?’
Hier moest ze over nadenken. ‘Dan geef ik toch, want zo wil ik niet zijn.’
De fee zwaaide met haar toverstok en het elfje werd een mens.
Ze gaf en gaf, gedreven door een innerlijke kracht. Eenzaam en op zoek naar iets, tot haar lichtje doofde.

Een Wereld Van Verschil. Hoofdstuk 6

In een ijzeren greep houden ze haar beet. Zoals altijd krijgt Skye rillingen zodra de koude nepmensen haar aanraken. Die doen haar aan vampiers denken, ze kan nauwelijks ademen. Inmiddels zijn haar armen gevoelloos. De lift zoeft naar beneden. Rode cijfers boven de knopjes knipperen 9:54 uur. Bijna geruisloos schuift de deur open. Haar voeten raken de grond niet als ze naar een lege cel gebracht wordt.
Met een ferme klik schuift haar deur dicht. Om verder te lezen klik HIER.